Zo en dan zit het er ineens weer op. De afgelopen dagen hebben Minka en ik onze voeten en benen flink vermoeid met het wandelen van de West Highland Way. In mijn vorige logje kon je al lezen over de eerste dagen, hier dan dag 7 tot 12.
Dag 7: Na een heerlijk diner en een lange nacht ontbeten we vandaag lekker laat. We hadden immers besloten de bus te nemen naar het volgende hotel en die ging een aantal keer per dag. En omdat we toch de luxe hadden van een lounge met internet en leuke spelletjes, besloten we daar goed gebruik van te maken en pas om 12 uur met de bus te gaan. Tot 11.45 uur dus lekker in de lounge gezeten en o.a. weer cluedo gespeeld. (Hoera, hoera, ik heb 1x gewonnen!!).
Rond 1 uur zaten we in de bar van Kingshouse Hotel, alwaar we warme chocolademelk met marshmellows en slagroom dronken met daarbij een heerlijke ‘witte chocolade cheesecake’. Superlekker, maar erg machtig, dus dat hield me wel een uurtje bezig. Om 14.00 uur ingecheckt en op bed gelezen, terwijl het buiten goot van de regen.
Dag 8: Een wandeldag en dus op tijd opgestaan. Helaas was het weer erg prut en gingen we in volle regenuitrusting de deur uit. Na een uurtje kwamen we onze eerste uitdaging tegen, nl. Devil’s Staircase. Pff, wat een klim was dat, zo’n 250m stijgen. Maar we hebben het gehaald en vanwege het weer zijn we gelijk maar doorgelopen. In de verte zagen we Kinlochleven al liggen, maar het was uiteindelijk nog 3 uur lopen eer we er waren. En dat zonder pauze, want zodra je stilstond werd je opgegeten door die ontzettende kleine, maar zeer irritante ‘midges’.
Compleet natgeregend van sokken tot ondergoed arriveerden we in onze Guesthouse. Gelukkig hadden ze een drooghok en hingen we daar al onze natte spullen. Daarna 1,5 uur in onze natte kleren gewacht op de bagage. Ach, de tv deed het en er hingen ochtendjassen, dus je hoorde ons niet klagen (behalve over het prutweer en de slechte weersverwachting voor de volgende dag).
Dag 9: de laatste dag en een lange: 23km naar Fort William. Gelukkig was het weer beter dan voorspeld en dus scheen het zonnetje aardig. De tocht begon met een flinke klim van bijna 300m omhoog, daarna was het een mooi pad, met regelmatig heuveltjes en dalletjes. Maar goed te lopen! Op een bepaald punt kon je kiezen, een pad van 2,5 uur of van 3,5 uur. Wij kozen de kortste route (die absoluut niet minder zwaar was!!) en arriveerden rond 15.30 uur in Fort William. Dwars door de stad naar het officixeble eindpunt van de route gelopen en daar natuurlijk trots geposeerd bij het beeld. Minka heeft zelfs haar beloofde vreugdedansje gedaan, tot groot vermaak van een passerende mevrouw. Ze feliciteerde ons vanuit het raam van haar auto en terecht!
Want al hebben we 2,5 dag niet gelopen, we hebben in 8 dagen tijd toch meer dan 100 kilometer gelopen. En dat over paadjes die soms meer leken op kleine stroompjes door het vele regenwater en die soms wel 200 of 300 meter stegen of daalden. En dus ben ik trots op ons!!
Dag 10-12 hebben we doorgebracht met het kopen van souvenirs, het laten schrikken van lord Ian, het reizen naar Glasgow (lelijke stad!!!) en de terugreis naar Nederland.